Je lichaam heeft negen maanden gewerkt. Het heeft een mens laten groeien — botten, organen, een kloppend hart. Het heeft zich uitgerekt, verschoven, aangepast. En dan, na uren of zelfs dagen van bevallen, ligt daar je baby. Iedereen kijkt naar dat kleine wonder. Maar wie kijkt naar jou? Je lichaam ligt daar ook. Leeggelopen. Opengewerkt of gescheurd. Bloedend. Trillend. Uitgeput op een manier die je nog nooit hebt gevoeld. En terwijl de wereld vraagt hoe het met de baby gaat,

Je bent moeder geworden. Je houdt zielsveel van je baby. Maar ergens, diep van binnen, voel je dat er iets fundamenteel is veranderd — en je weet ni et wat. Je kijk t in de spiegel en herkent jezelf niet meer. Niet alleen je lichaam, maar je hele zijn. Wie je was voor de bevalling of misschien ook al wel voor de zwangerschap, die is verdwenen. En wie je nu bent? Dat weet je niet precies. Je functioneert perfect: voeden, verschonen, troosten. Maar van binnen zweef je. Je voe